What Trail to Follow?

What Trail to Follow?

The story goes that when I was a little girl, I would pull my baby-brother out of the buggy and would sit in it myself. Walking just was not my thing.

Why walk when there is a car, a buggy or a metro, hey these things were invented for a reason.

Going hiking for me is like going camping, so to say, it is just not my thing!

Every year I make a list of 100 things I would like to do. That is a list of new things and/or repeating things I have already done and want to do again. This year it ranged from hugging a tree to going swimming in the sea (which is a super challenge for me, which  I will tell you about another time) and what was on the list too: The Scottish Highlands

Don’t know what happened there, but I feel drawn to them, pulled and they have been on my list for a few years.

Beginning of this year it all became real, as I stepped onto the platform at Waverley Station in Edinburgh, these beautiful mountains came closer and I felt them in the air around me.

Just before I left for the UK, my friend Heleen, gave me a T-shirt: She is super creative and uses airline expressions on über-organic items. She really thinks it all through and best of all, these shirts are beautiful, soft and lovely to wear.

The shirt she gave me stated: “Doors may be opened”

Heleen said: “Jenn, go explore on your walkabout, be brave and do things you have not done before. You never know, doors may be opened… ”

So while driving from Edinburgh to the Isle of Skye, passing the Lochs, crossing Mountain ranges of the Highlands, seeing the barren landscapes, breathing the fresh air, it became evident that now was the time.

I stopped to buy myself some hiking-booties, the ugliest in the shop for sure, or do they actually come in pretty I wonder?

Quiraing a mountain-ish ridge all the way up in the north of the Isle of Skye.

After a fabulous breakfast at a lovely B&B, I asked the host and she was adamant, that it was a beautiful place and that there was so much to discover on that mountain. “the views are stunning – the weather is great today – you should go! But don’t park at the carpark, there are so many tourists, but stop at the cemetery and just walk up the hill from there, you will find the path easily!” “And this gentleman wants to go too, maybe you two should go together!” Ehm okay…

So there I was, next to the cemetery, tying the pink laces of my new ugly walking booties, zipping up the fleece-jacket, which I bought with the booties, dressing my lucky scarf around my neck and getting another woolen mantle out of the car. Steve had a backpack, so I popped my water bottle in there and my handbag in the boot (as it would be very odd, I realized, to bring my handbag, which I normally carry everywhere)

The Isle of Skye does not have the woodlands I know from home, but more shrubs and everything is covered in a green glow of grassland. Absolute beauty especially when the rays of sunlight hit the greens, it almost glows.

I left the pavement and the car behind to step onto that green glowing grassland, little rolling hills, with the Quiraing towering above it. Something was doing somersaults in my stomach and it was a slightly nauseating mix of exciting anticipation and urge to run back to the car and hide.

Whispering to myself: “Jenn, remember Heleens words: ‘Doors may be opened’”

And as I felt the soft fabric of her T-shirt on my skin, I took a deep breath of the crispy fresh air and took a step and another step and another and another and let myself fall in a rhythm of breathing, stepping, walking, following, trusting and then the noticing I was actually enjoying myself.

The hill got steeper, now I was using my hands too, selecting where I was putting my feet, as Steve told me not to step on the rubble and loose stones, to avoid gliding. Okay… gliding is a nice word for slipping and falling on your ass or something else and then waking up at the bottom of the mountain with loads of scratches on my face, if I am lucky… okay okay… stop thinking about the worst case scenarios Jenn… not helping!!…. Focus on what you can control … putting one foot in front of the other… keep up the rhythm.

We reached the ridge where the footpath was, close to the rough cliff towering high up into the blue sky. Well footpath, I was secretly hoping for concrete or bitumen or something, but nothing the like… it was an uneven, earthy path with big and small stones in it and even a stream to cross… ehm Jenn focus, while I watched the pink laced booties following it around another corner. Cliffs on one side and a steep drop on the other…

We stopped and sat down to have a sip of water, Steve told me about his free-climbing hobby and stories about other hiking trails he had taken… I just sat there being silent, while my inner Jenn was having a rant: “Are you nuts, why on earth have you set out on this trail, and with an experienced hiker AND free-climber, you have no right to be on this mountain!” I took another deep breath of the crisp cold air and told myself: “Yes you do have a right to be here, living life is all about enjoying and see where the trail leads you and you are very lucky that you have an experienced climber with you, as having a buddy like him, you can go even further out of my comfort zone, so get up and get into the rhythm, trust Steve and for Peep sake trust yourself woman, lets make this the best out of your comfort zone and see how much you can learn and enjoy it while it lasts!”

What I haven’t told you that where we were sitting was at the end of a sheep path, on top of an overhanging cliff, with a 200m drop behind me and me battling the upcoming feeling of a fear of heights. And breathe…

“So you ready?” “Born ready!” was my immediate answer. “Now that is a good answer! There is a place here called the table, it is apparently quiet a scramble to get up there, but worth the view! You up for that?” Quiet a scramble?? You English live life in understatements….

A wee bit later I was looking at a steep incline, with my pink booties back on that now safe earth trodden path. I saw a few grass pollens sticking out, the black cliffs leaning ominously over it all and a raven pair circling in the air. While Steve was studying his map, he mumbled: “I think it is up here, but I can’t see the path anywhere, well let’s take the short cut up here then!” Like for real man?! My eyes must have been the size of plates in complete disbelief… which he luckily did not see, as he set out on to the steep incline of grassy bushels… as he was ten steps ahead, I tentatively put my booty on a grass bushel too and followed him onto the incline. “Hey it is quiet easy when you follow the bushels!” ehm okay… so that is what I did… follow the bushels, one at a time and getting back into that rhythm.

As I nearly bumped into Steve, leaning casually against the cliff, I saw the joy on his face and turned around on that last grass bushel… oh my the view… wow absolutely breathtaking. The glowing green grass, the rugged peaks and then the smooth and soft mirror like ocean just behind that and the breathtaking Highland Peaks, almost dark blue in the very far distance. A few slithers of mist and scattered clouds across the blue sky, a breeze of salty air, crispy fresh, my heart beating fast and loud and I notice the short intervals of my heavy breathing. “You are city lass, aren’t ya?!” “Yup! But oh I love this!”

With ‘this’, I meant the view… the hiking was, well I was just getting acquainted to.

The next part was even steeper and across black rubble and loose stones. He pointed at the rocks I could put my booties on safely and how to use my hands and put my fingers in goves in the surrounding rocks to give me that extra hold. “Trust your legs, they will hold you, hold you arms straight and use them as leverage”

And up we went. Standing still to breathe for a moment I noticed that my one foot was about at the height of the knee of my other leg. “Ah this I know well, that is when I feel most comfortable when skiing!” and a flush of excitement and joy hit me. Oh this is actually fun, just different from what I have known until now.

Yes we did make it to the table in the Quiraing.

Yes the view was absolutely stunning.

Yes the Quiraign mountain range is breathtaking.

Yes the weather stayed perfect during the hike.

Yes I made it back down to the car in one piece without scratches and new scars.

Yes Steve had a little heights-fear moment on the way down, as I was perfectly fine “skiing down” in pink laced booties down another steep hill to get to the earthy trodden path.

Yes I am proud of that and all of the above.

Yes doors may be opened when you trust.

Yes, just keep breathing while you’re in the middle of it.

Thank you Steve for this amazing experience and the trust you oozed, so I could join you on this adventure. Well he did not know he was hiking with a newbie until we got back to the car. His reaction was priceless: “Ah well done then lass!”

Thank you “Top 100 list” to make me go to the Highlands and trust you to go on this hike.

Life is an amazing hike, when you open up to the possibilities it presents you with. Choose, and even choose something you normally would not do, then get into that rhythm, keep breathing and enjoy the ride, well hike in this case, as there are many more to come. I got a real good taste for it now.

With pink walking boots, lots of love for you,


PS: Which hiking-trail did you enjoy most, that should be on my list?

A Messy Business

A Messy Business

I have always blamed it on my German genes. Hitting puberty it got progressively worse. Whether is it was cold or hot, it did not matter.

And somehow for men it is sort of okay, while for a woman it is so not done…

The peak was when I started spreaker-training, ready to start my business and be on stage more and more. The lights on stage increased it tenfold… and then the (possible) smell…

By now I am an expert in hiding it. Wearing the right fabrics and even particular patterns make that it all less visible. Then a scarf or long shawl draped over the shoulder. Jackets in particular colours, even if or because it is warm. Just so no one would notice.

You guessed it right, it is not a messy business, but a sweaty business.

The stains, the patterns, the white rings on black shirts. Have you seen the stains on the picture? (I still can’t believe I am sharing that with you). Then the awkward hugs and touches, while I was feeling sticky. I was always thinking ahead, what to do, how to avoid sweating or even the possibility of sweating. I.e. leaving a party early, standing in a darker part of the room, wearing cardigans, jackets and scarfs even with 20 degrees outside and so on.  And you get so used to it, that you just don’t even notice it anymore, it gets to be second nature.


But avoiding is the most time-consuming and energy draining thing to do, as you try to anticipate a million options and make choices on assumptions. It literally sucks all the joy out of anything really.

So to get rid of it, I started testing deodorants by the case load, upgrading to medical deodorants heavy loaded with aluminum, changing soaps, addressing my eating pattern, mindfulness training (as someone suggested it could be stress-related) and even considering Botox, to give those sweat glands a time-out.

I found a way between dressing a particular way, avoiding strategies and a medical deodorant that worked for me.

Until a friend of mine asked me to try the deodorant she had created for herself. Free from aluminum, free from all the messy stuff and based on pure products.. “ehm okay” Still in the back of my mind, “This one will not work either, as I have tried so many..”


But lo and behold…this stuff hit the bulls-eye, it took me just a week of use, to actually notice that the amount of “water” reduced and the overall sweating got progressively better. I felt more confident and even started to reduce the amount of times I reapplied it during the day and my experience is, that by using less of this new deodorant, the sweat reduced too.

And this is NOT a commercial, this is NOT sponsored.

Now I feel free and light and have so many more options in life, as I was able to see the avoiding circle I was in and break through that one too. And it is just a deo-stick.

But it is not just a deo-stick, for me it was the best choice ever to get out of my comfort zone and try something new, to give it a chance and to therefore give myself a chance.

So here I am talking to you about my sweaty business, which I have seldom shared publicly, as there is still some shame involved, I have to say. But hey, we are all human and one of the bits that go with being human, is feeling shame. And you know the best antidote for shame is… telling the story, share it all, so here I am and here we go.

And this is just the beginning, as I have been hiding, not only about this, but about other things too, for far to long. So more blogs and posts are coming, and I invite you to join me: Start sharing your stories, the stuff that scares you the most, that make you feel full of shame, that give you the creeps if others would find out… Holding on to them, makes them control you and being controlled by somethings is not a good thing, it makes you do stuff you don’t want to do. As I got myself into that avoiding circle and not fully enjoying life anymore.


Join in, speak up and let it out.

It will set you free.

Giving you a non-sweaty hug and lots of love,



PS: And if you want to know more about the sweaty business and the tricks I accumulated over the years let me know. Happy to share those too. And maybe you have some too to share.

PPS: By the way, the deo is called Loveli made by my fabulous friend @lindabot @loveli.care




Stille wateren, diepe gronden

Stille wateren, diepe gronden

Vorige week zat ik bij een vriendin in de tuin met een kop thee lekker in de zon bij te kletsen. Opeens viel ze stil, keek me met een glimlach aan en zei: “Jeetje Jenn, wat ben jij opgebloeid sinds onze opleiding”

Dat was het moment waarop ik erbij stil stond en me realiseerde wie ik nu ben, vergeleken met vroeger.

Ik ben opgegroeid in het conservatieve Zuid-Duitsland in een provinciale stad en ik kan me mijn schoolfoto’s nog herinneren… oh mijn hemel wat een Fashion-sense. NOT!

Ik was nou een typisch muurbloempje. Net iets te lang voor mijn leeftijd, met ledematen slungelig uit proportie, daardoor verlegen en wat teruggetrokken, me altijd afvragend wat anderen van me vinden. Zelden kwam ik op voor wat ik vond en wilde. Daardoor werd ik ‘De Stille’ genoemd en kreeg ik zelfs op een schoolkamp een certificaat met “Stille wateren, diepe gronden”

AAAHHHH! Ik leerde de kunst van het zich-aanpassen, doen wat anderen van mij verwachten en wat als goed en correct bevonden werd.

Ik was niet happy, maar bleef me aanpassen omdat ik het zo geleerd had. Het was een overlevingsmechanisme geworden.
Maar één ding weet ik nu: overleven is verre van leven! Overleven is je kleuren verliezen en elke dag grijzer worden.
Ik heb me gerealiseerd dat het stille opgelegd is en een label is van buiten af. Dat ik niet stil BEN, maar stil lijk. Dat er veel meer in me zit dan wat anderen vermoeden en dat het tijd was om die Jennifer eruit te laten en zichtbaar te maken.
Niet meer te zijn, waarvan verwacht werd dat ik het ben, maar te zijn wie ik ben en wie ik wil zijn. Van zijn die je moet zijn, naar zijn die je bent. En die Jenn zat afgelopen week in de tuin bij haar vriendin.

Dank je wel Auke, dat je me hebt laten realiseren welke weg ik heb mogen gaan en dat ik nu extra geniet van wie ik nu eindelijk mag zijn van mezelf.

Als extra boost daarvoor heb ik onlangs speeches mogen geven op de beide verjaardagen van mijn ouders voor ruim 50 personen. Vroeger had ik dat nooit gedurfd en nu deed ik het met gemak en had er plezier in. EN kreeg ik ook nog complimenten van de gasten na afloop.

Zoals Elvis zong: “Ich hab mein Herz in Heidelberg verloren”… nou ik ben het nooit verloren, in tegendeel, ik heb het weer gevonden in Heidelberg en ben intens blij nu mijn hart te volgen in dat wat ik doe.




Vanaf juli heeft de Amsterdam Film School minimaal twee keer per maand Open Dagen. Meestal ben ik daar dan ook bij, al is het maar omdat ik graag in gesprek ben met mensen en nieuwsgierig ben wie er allemaal in het volgende semester bij zullen zijn.
Elke Open Dag is er een docent die een open les geeft. Deze keer was het Ruurd Veenstra, die onder andere als cameraman betrokken was bij Twin Peaks. Dus echt een grote in zijn vakgebied. Hij gaf een les over licht en hoe je verschillende soorten licht kunt gebruiken om een bepaalde sfeer in een film weer te geven.
Voordat ik het wist zat ik op een stoel in het midden van het mij zo vertrouwde leslokaal, met allemaal grote lampen op me gericht. Camera op mijn neus en geboeid aan het luisteren naar de uitleg van Ruurd. Iedereen hing aan zijn lippen toen de deur open ging.
De Directeur Emjay Rechsteiner kwam binnen lopen met een meneer die een grote rode microfoon onder zijn neus hield, gevolgd door een meneer met een camera op zijn schouder … oh het lijkt wel alsof er live verslag wordt gedaan… Hé, dat is Frank Awick van AT5.
En ik zat nog steeds in de spotlights… Dus Frank ging verder met zijn live verslag door de aanwezigen te interviewen. Eerst Ruurd en dan een potentiele student en dan een van mijn studenten die ook aanwezig was. “Zo dus binnenkort ga je afstuderen met een eindfilm? Gaat dat lukken allemaal?” “Jazeker!” “Dan heb je er wel veel vertrouwen in?!” “Ja, want ik heb lessen in Succes en mijn docente zit daar” en ze wees naar mij.

Bij mij was er een intens gevoel van trots. Wow Mans, wat ben jij een topper! En het gevoel om zo een invloed op de studenten te hebben met mijn lessen, dat ze zulke geweldige zinnen zeggen en nog menen ook. Geweldig!
Eén tel later had ik de rode microfoon onder mijn neus … met de vraag “Ben jij succesvol bij de mannen?” Nou ik kan je vertellen dat zich op dat moment een andere gevoel zich van mij meester maakte… verwarring (want die vraag had ik niet verwacht), toen stress (hoe ga ik hierop antwoorden?), en heel even kwam mijn Monster om de hoek kijken.

Hier is een korte introductie op zijn plaats. Mijn Monster is een beest dat het op de meest ongepaste momenten noodzakelijk vond mij alert te maken op de meest vreselijke consequentie die mijn gedrag teweeg kan brengen. Dit samen met een flinke dosis afkeur… ik kan je vertellen dat dit geen goede effecten heeft op mijn zelfbeeld en daarmee met mijn handelen dat daarop volgt. Om je een idee te geven, dan kan mijn monster helemaal los gaan in mijn hoofd… “Wie denk je wel dat je bent? Waar ben jij mee bezig? Dit kan jij toch helemaal niet? Jij bent achterlijk!” En dat is nog maar het begin.
Ondertussen weet ik hoe ik daarmee om kan gaan en zo kwam mijn monster om de hoek kijken terwijl ik de rode microfoon onder mijn neus had.

In een splitsecond had ik mijn monster rustig en kon ik me focussen op het interview, met een goede serie antwoorden tot gevolg:

Bekijk hier het hele interview

Succeslessen aan de Amsterdam FilmSchool

Succeslessen aan de Amsterdam FilmSchool

Docent Succes

Sinds maart geef ik les aan de AFS – Amsterdam Film School – als docent Succes. De AFS biedt een opleiding van 6 maanden als verhalend filmmaker. Bij deze opleiding krijg je het vak Succes. Het is echt een van mijn favoriete werkzaamheden.

Het vak Succes is in het leven geroepen om dat te voorkomen wat velen van ons hebben ervaren. Je volgt je opleiding na de middelbare school en na 4 jaar sta je met je diploma op zak voor het schoolgebouw en je denkt… En nu?

Stel je eens voor hoe het is als je dan een hele gereedschapskist bij je hebt. Met kennis, vaardigheden en een Persoonlijk Business Plan.

Om dat met je diploma te bereiken wat je voor ogen hebt. En precies dat doe ik met de studenten. Trainen in presentaties geven, organiseren van evaluaties van docenten en medestudenten, leren waar je motivatie vandaan komt en wat je drijfveren zijn en hoe je deze slim inzet.

Het is een genoegen om mijn studenten te werken en als sponsjes nemen ze alle informatie in zich op. Zo hoorde ik in de pauze: ‘Ik vind dat moeilijk!’ Waarop een medestudent antwoordt: ‘Nee, het is niet makkelijk.’ Dat is een trouwens een leuke woordtruc, ik vertel er in mijn volgende blog meer over.

Nou je kunt je de grijns op mijn gezicht voorstellen. Het is misschien iets kleins, maar het feit dat ze het inzicht hebben gekregen en dat ook omzetten vind ik heel bijzonder.

Ondertussen zijn bijna al hun Businessplannen klaar en studeren ze binnenkort af. Bijzonder om de studenten zo te zien groeien in de afgelopen maanden en dat ze binnenkort met hun eigen bedrijven starten.

Mans Rademaker is daar een van: www.mansfilmt.nu


Hoe doe jij dat? Goede voornemens…

Hoe doe jij dat? Goede voornemens…

En, heb jij ook dit jaar weer goede voornemens gemaakt voor het nieuwe jaar?
Hoe staat het daar nu mee? Nog niet zo goed? Zou het beter kunnen?
Hier een paar tips die je kunnen helpen jouw goede voornemens wel te realiseren… want welke nieuwe dag biedt nieuwe kansen:

1. Zet de perfectionist voor de deur! Gaat het mis… loslaten en begin lekker opnieuw!
Niemand is perfect! Echt niemand! Is jouw voornemen om elke dag naar de sportschool te gaan en heb je al twee avonden op de bank doorgebracht… Dit is het moment om door te zetten! Laat het los, dat je de afgelopen dagen niet gesport hebt en begin lekker opnieuw. Elke dag biedt nieuwe kansen om het anders te doen. Grijp die kans.

2. Get focused! Energy flows where attention goes.
Als je jouw doel, jouw wensen wilt omzetten, schrijf ze op, maak er een moodboard van, een tekening of zet het allemaal op een groot bord. Net wat voor jou het beste werkt, want pas als je weet hoe het eruit ziet, als jouw goed voornemen is uitgekomen en als je weet hoe dat voelt, dan heb je een effectief doel om na te streven. Zo maak je een statement voor jezelf! Maak het nog effectiever en deel jouw droom met iemand. Ah, een extra stok achter de deur. En heel belangrijk, hou die lijst of tekening binnen handbereik. Bekijk het elke dag voor jou dagelijkse portie motivatie.

3. Definitie – SMART
Goede voornemens worden meestal vrij vaag geformuleerd, zoals: ” Ik wil een betere baan”, ” Ik wil meer tijd met mijn kinderen doorbrengen”, ” Ik wil meer gaan sporten en afvallen”. Allemaal hele goede voornemens en plannen en ik weet zeker dat elk als basis een goede intentie heeft.Dat is fantastisch! Maar wat bedoel je nou precies met je voornemens? Hoeveel meer tijd? Wanneer precies? Eén keer per week of één keer per maand? Bij een andere werkgever? Of wil je de baan van je baas?

Word concreter en heel precies in wat je wilt, want dan verandert het van een voornemen naar een concreet plan. Daarmee kun je gericht gaan werken en jouw wens ook echt omzetten naar actie.
Van “Ik wil meer gaan sporten en afvallen” naar:
“Ik val in de komende 4 maanden 5kg af door elke dinsdag en donderdag ochtend aan de spinningklas deel te nemen en geen chocolade meer te eten.”
Heel concreet en heel goed! Gefeliciteerd!

4. Grote veranderingen gebeuren niet in een dag. Wees realistisch en begin klein.
Met onrealistisch hoge verwachtingen van jezelf, zet je voor jezelf de weg naar teleurstelling. Stel kleine korte-termijn doelstellingen voor jezelf, die je in 2014 wilt bereiken.
Wil je meer gaan sporten? Plan dan 3 avonden per week waarop je verschillende trainingen uitprobeert. Zo vind je wat je leuk vind en kun je het verder opbouwen.
Op zoek naar een nieuwe liefde? Ga naar een sociale avond per week, waarop je nieuwe mensen kunt ontmoeten.
Wil je minder werken en meer leuke dingen doen? Zet dan een avond in je agenda, waarop je leuke dingen gaat doen.
Heb je dat gedaan? Gefeliciteerd, nu kun je het vanuit hier opbouwen tot wat jij wilt bereiken.

5. Feestje! Vier je successen
Vaak zijn wij zo bezig met de dagelijkse dingen, dat we vergeten stil te staan bij de successen die we bereikt hebben. Maak een lijst met alles wat je hebt bereikt in de afgelopen week en vier jouw feestje. Het geeft een goed gevoel en motivatie om verder te gaan met je doelstellingen. Gewoon doen en geniet ervan, want dit zijn de echt leuke momenten.