Vorige week zat ik bij een vriendin in de tuin met een kop thee lekker in de zon bij te kletsen. Opeens viel ze stil, keek me met een glimlach aan en zei: “Jeetje Jenn, wat ben jij opgebloeid sinds onze opleiding”

Dat was het moment waarop ik erbij stil stond en me realiseerde wie ik nu ben, vergeleken met vroeger.

Ik ben opgegroeid in het conservatieve Zuid-Duitsland in een provinciale stad en ik kan me mijn schoolfoto’s nog herinneren… oh mijn hemel wat een Fashion-sense. NOT!

Ik was nou een typisch muurbloempje. Net iets te lang voor mijn leeftijd, met ledematen slungelig uit proportie, daardoor verlegen en wat teruggetrokken, me altijd afvragend wat anderen van me vinden. Zelden kwam ik op voor wat ik vond en wilde. Daardoor werd ik ‘De Stille’ genoemd en kreeg ik zelfs op een schoolkamp een certificaat met “Stille wateren, diepe gronden”

AAAHHHH! Ik leerde de kunst van het zich-aanpassen, doen wat anderen van mij verwachten en wat als goed en correct bevonden werd.

Ik was niet happy, maar bleef me aanpassen omdat ik het zo geleerd had. Het was een overlevingsmechanisme geworden.
Maar één ding weet ik nu: overleven is verre van leven! Overleven is je kleuren verliezen en elke dag grijzer worden.
Ik heb me gerealiseerd dat het stille opgelegd is en een label is van buiten af. Dat ik niet stil BEN, maar stil lijk. Dat er veel meer in me zit dan wat anderen vermoeden en dat het tijd was om die Jennifer eruit te laten en zichtbaar te maken.
Niet meer te zijn, waarvan verwacht werd dat ik het ben, maar te zijn wie ik ben en wie ik wil zijn. Van zijn die je moet zijn, naar zijn die je bent. En die Jenn zat afgelopen week in de tuin bij haar vriendin.

Dank je wel Auke, dat je me hebt laten realiseren welke weg ik heb mogen gaan en dat ik nu extra geniet van wie ik nu eindelijk mag zijn van mezelf.

Als extra boost daarvoor heb ik onlangs speeches mogen geven op de beide verjaardagen van mijn ouders voor ruim 50 personen. Vroeger had ik dat nooit gedurfd en nu deed ik het met gemak en had er plezier in. EN kreeg ik ook nog complimenten van de gasten na afloop.

Zoals Elvis zong: “Ich hab mein Herz in Heidelberg verloren”… nou ik ben het nooit verloren, in tegendeel, ik heb het weer gevonden in Heidelberg en ben intens blij nu mijn hart te volgen in dat wat ik doe.

You have Successfully Subscribed!

Share This

GRATIS HAPPYCHECK

Schrijf je hier in voor de gratis HappyCheck.

You have Successfully Subscribed!